دارو درمانی اختلال اتیسم
به طور معمول دارودرماني در مبتلايان به اختلالات اوتيسم بر کاهش علايم رفتاري نظير تحريکپذيري، بيشفعالي، تهاجم و ساير رفتارهاي خودآزارنده که بر توانايي کودک در يادگيري و محيط خانوادگي آنها تاثيرگذارند، متمرکز است. درصدي از مبتلايان به اوتيسم که رفتارهاي تهاجمي از خود نشان ميدهند، هنوز مورد بررسي قرار نگرفتهاند. هرچند، يک مطالعه نشان داده است نزديک به 20درصد از مبتلايان اختلال تکاملي فراگيرغيراختصاصي، تحريکپذيري متوسط تا شديد را تجربه ميکنند. هم اکنون فقط دو داروي مورد تاييد سازمان غذا و داروي آمريکا براي درمان تحريکپذيري مرتبط با اوتيسم وجود دارد. اين دو دارو، يعني ريسپريدون و آريپيپرازول، هر دو در گروه داروهاي آنتي سايکوتيک آتيپيک قرار دارند و با بلوک گيرندههاي پس سيناپسي دوپامين و سروتونين اثر ميکنند.


![[تصویر: Albert%20Bandura.jpg]](http://www.ravanyar.com/Psycologyworld/images/Albert%20Bandura.jpg)
![[تصویر: William%20James.jpg]](http://www.ravanyar.com/Psycologyworld/images/William%20James.jpg)
![[تصویر: Carl%20Rogers.jpg]](http://www.ravanyar.com/Psycologyworld/images/Carl%20Rogers.jpg)
![[تصویر: Sigmund%20Freud.jpg]](http://www.ravanyar.com/Psycologyworld/images/Sigmund%20Freud.jpg)
![[تصویر: Kurt%20Lewin.jpg]](http://www.ravanyar.com/Psycologyworld/images/Kurt%20Lewin.jpg)
دویدن بیاموز ، چون هر چیز را که بخواهی دور است و هر قدر که زودباشی، دیر